Wat wilde je vroeger worden?

Als kind wist ik het zeker: ik wilde moeder worden. Ik was dol op mijn poppen en kon uren spelen alsof ik een heel huishouden runde. Het hoogtepunt van de week was met mijn kinderwagen naar de supermarkt gaan. Dat voelde als écht leven. Die warme herinneringen draag ik nog steeds met me mee.

Later, toen ik ouder werd, groeide mijn interesse in mensen, in persoonlijke ontwikkeling en in wat maakt dat iemand zich goed voelt in zijn werk en leven. Maar zoals dat bij veel mensen uit mijn generatie gaat, koos ik na de middelbare school toch voor iets heel anders.

Waarom koos je niet voor wat écht bij je paste?

In mijn puberteit was ik onzeker en gevoelig. Ik voelde veel, pikte veel op, en liet me makkelijk beïnvloeden door mijn omgeving. Dat is typisch voor veel jongeren die opgroeiden in een tijd waarin ‘doe maar normaal’ de norm was en je vooral iets moest kiezen waar je later werk mee kon vinden.

Het advies was dan ook: kies iets algemeens, iets veiligs. Dus werd het een hbo-opleiding Facilitaire Dienstverlening. Een richting waar ik nog alle kanten mee op kon. Veilig, breed, verstandig — maar niet per se míjn keuze.

Hoe vond je je studententijd?

In het begin helemaal niet zo leuk. Ik voelde me niet op mijn plek en heb serieus gekeken naar andere studies en andere steden. Maar op kamers gaan voelde nog te groot. Te spannend. Te veel.

Tijdens mijn stage in Nijmegen ontkwam ik er niet meer aan en ging ik wél op kamers. Dat veranderde veel. Eenmaal terug in Deventer organiseerde ik samen met anderen de HBO-introdagen. Dat was een geweldige tijd: ik ontmoette enthousiaste studenten, voelde me vrijer, en leerde mezelf beter kennen. En… ik ontmoette Folmer. Het was een periode waarin ik voor het eerst echt voelde: hé, ik mag er zijn.

En daarna?

Het plan was om een paar maanden te reizen en daarna verder te studeren. Maar vlak voordat ik naar Nieuw-Zeeland zou vertrekken, overleed onverwacht het zusje van Folmer. Alles stond stil. Ik besloot mijn reis te cancelen en in Nederland te blijven.

Vrij snel kon ik aan de slag bij een horeca-uitzendbureau. Later verhuisden we naar Eindhoven en ging ik werken als recruiter bij een grote organisatie. Ik leerde daar alles: corporate recruitment, het opzetten van een afdeling, employer branding. Het was leuk, leerzaam, maar er bleef iets knagen. Ik miste de diepgang, het echte contact, het begeleiden van mensen.

Dus volgde ik mijn eigen loopbaantraject. Ik wilde de mooie kanten van recruitment combineren met iets nieuws. Coaching, training, persoonlijke ontwikkeling — daar lag mijn hart. Ik besloot opleidingen te volgen en wilde de beste loopbaancoach worden die ik kon zijn.

Hoe rolde je in dit vakgebied?

Ik werkte inmiddels bij een ingenieursbureau. Een nare ervaring met een leidinggevende gaf de doorslag: ik wilde nooit meer voor een baas werken die niet bij mijn waarden paste. Ik ontwikkelde een online sollicitatietraining, maar voordat die winstgevend werd, veranderde er iets in onze situatie waardoor inkomsten noodzakelijk werden.

Ik had drie opties:

• terug in loondienst (geen optie meer),

• doorgaan met de training (te onzeker),

• of freelancen.

Ik koos voor freelancen.

Ik ging volop netwerken en kwam via via bij Joyce terecht. Zij zocht een loopbaancoach met mijn achtergrond voor Randstad HR Solutions. Dat was een schot in de roos. Ik kwam in een warm, ervaren team terecht waar ik het vak écht leerde. Trainingen geven, online coaching, outplacement — alles kwam voorbij. Ik voelde me als een vis in het water.

Na drie jaar verhuisden we naar Lochem, inmiddels met drie dochters. Gelukkig kon ik bij Randstad blijven en had ik meteen een vliegende start in het oosten.

Heb je zelf ook lastige periodes gekend?

Zeker. Meerdere.

Toen de organisatie waar ik de recruitmentafdeling had opgezet ging reorganiseren, kon ik mee naar De Bilt. Maar ik had net Meike gekregen en wilde minder werken. Dus ging ik niet mee. Mijn zekerheid viel weg. Dat voelde dubbel: ik liet een fijn team achter, maar wist dat ik verder moest.

Een andere ervaring was nog pijnlijker. Een directielid was dominant, conservatief en vond vrouwen ondergeschikt. Toen ik hem aansprak op zijn negatieve houding naar kandidaten, werd dat me niet in dank afgenomen. Mijn zelfvertrouwen kreeg een klap. Mijn contract werd niet verlengd. Ik wist dat ik juist had gehandeld, maar het deed veel met me. Ik moest herstellen, opnieuw leren vertrouwen, opnieuw leren geloven in mezelf. Deze ervaringen hebben mij gevormd en neem ik mee in mijn loopbaan. Mijn opvoeding, de periode waarin ik opgroeide, de omgeving en mijn persoonlijkheid heeft mij gevormd. En dat vormt een belangrijke basis voor je loopbaan. Daarom ben ik mij meer gaan verdiepen hierin en kwam ik terecht bij generatieleren. Dat is de basis. 

En nu?

Door alles wat ik heb meegemaakt, weet ik dat je kunt floreren als je doet wat écht bij je past. En dat doe ik nu. Ik haal zoveel energie uit het perspectief dat ik mensen kan bieden. Dat een moeilijke periode niet het einde is, maar het begin van iets nieuws. Dat er voor iedereen een plek is op de arbeidsmarkt — soms door een grote stap, soms door een kleine verschuiving.

Laatst begeleidde ik iemand die na twintig jaar administratie de zorg in wilde. Ze durfde om hulp te vragen, bleef gemotiveerd en kreeg binnen drie maanden een opleidingsplek. Dat is waar ik het voor doe. Dat maakt me trots.